آقا این فیلم آواتار معرکس. محشره… تکه… یه دونس… باور کن غلو نمیکنم.

اول اینکه سه بعدیه. وقتی چیزی پرت میشد ناخودآگاه سرمو میکشیدم کنار. برگ درختا میخواست بره تو چشمم. بعضی وقتا سر و صورت بازیگره میمالید به من. دم حیووناش میرفت تو دهنم. خلاصه اصلا تو خود فیلم بودم انگار.

دوم صداش حرف نداره. یه سیستم داره به اسم iMax که شفافیت و قدرت صدا رو چندین برابر میکنه.

سوم جلوه های ویژه ای که این فیلم داشت رو من تا حالا تو هیچ فیلم دیگه ای ندیده بودم.

چهارم ذهنتو باز میکنه. فیلم پره از حیوونای عجیب غریب که تا حالا نمونه اش رو حتی تصور هم نکردی. پره از منظره هایی که با خودت میگی نکنه اینجا بهشته. خصوصا که فیلم سه بعدی هم هست.

در نهایت به نظرم داستان قشنگی داشت. هرچند نقدهای زیادی در موردش نوشته شده و همه میگن داستان ضعیفی داره، ولی من خیلی خوشم اومد از داستانش.

همه اینا رو هم دیگه جمع میشه و باعث میشه 15 هزار تومن پول ناقابل رو بدی و فیلم رو ببینی و در نهایت راضی هم باشی از پولی که دادی. جناب James Cameron مرسی. گل کاشتی با این 300 تا 500 میلیون دلاری که خرج ساخت این فیلم کردی…

پینوشت 1: من اولین کریسمس رو اینجا تجربه کردم. حتما باید در موردش بنویسم.

پینوشت 2: واسه کریسمس حدود 12 روز رفتم مسافرت. الان هم در مسافرت به سر میبرم. راجع به اینم باید بنویسم حتما.

پینوشت 3: باز زورم کردن تو این دانشگاه درس بدم. باور کن اصلا حوصلشو ندارم و در حال عذاداری میباشم.

پینوشت 4: احتمال زیاد تابستون بعد از اینکه بیام ایران یه سر هم میرم پرتقال. لیسبون. از این بابت در حال خوشحالی کردن میباشم چون خرجشو دانشگاه میده.

پینوشت 5: چقدر حرف داشتم بزنم. نه؟

بهترین دعا به نظر من دعاییه که خود خدا رو مستقیم صدا کنه. اصلا از این دعاها که مجبورت میکنه برای صحبت کردن با خدا دست به دامن یه واسطه بشی خوشم نمیاد. واسطه ها مختص اسلام نیست. مسیحی ها هم واسطه دارن و بهش سفت و سخت اعتقاد دارن و حال منو به شدت به هم میزنن. آخه خدا رو اگه نشه مستقیم صدا کرد که دیگه خدا نیست. دیگه به درد نمیخوره…

خنده دار اینه که طرف مثلا بر میگرده میگه یا امام رضا منو شفا بده. حواسش نیست که امام رضا خودش مسموم شده و مرده. اگه توانایی شفا دادن داشت که خودشو شفا میداد. حواسش نیست که باید از خدا بخواد شفاش بده…

یا مثلا میره ضریح رو ماچ میکنه و خودشو میماله به در و دیوار حرم (که حداقل 10000 نوع ویروس و باکتری آخرین مدل روش دارن جفتک چارکش میزنن) و حتی شک هم نمیکنه که این کارش یه جور بت پرستی باشه.

یا جلوی حرم میرسه و تعظیم میکنه. بعد حواسش نیست که روزی n بار تو نماز میگه سپاس فقط مخصوص خدای بلند مرتبه است (یا یه همچین چیزی) و آدم مسلمون جلوی جز خدا تعظیم نمیکنه و اگر قرار به تعظیم کردنه چرا زمان صدر اسلام ملت به خود پیامبر که زنده هم بود تعظیم و سجده نمیکردن؟ و چرا حالا باید به در و دیوار حرم یه نفر که مرده تعظیم کرد؟ و اینکار رو (یا شبیهش رو) بت پرستا مگه نمیکردن؟ و مرز بین بت پرستی و توحید کجاس؟ و چرا واسه بعضیا قدرتی در حد خدا قائل میشیم و خودمون رو موحد میدونیم؟ و …

مسلمون واقعی التماسش پیش خداس و نه بنده خدا. مسلمون واقعی جز جلوی خدا سر تعظیم فرو نمیاره. انسان واسه حرف زدن با خدایی که از رگ گردن بهش نزدیکتره، نیاز نداره به یه نفر که مرده متوسل بشه. و اگر خدایی که مهربان ترین مهربان هاست درخواست کسی رو قبول نکرد، مطمئنا حضرت ابولفضل هم قبول نمیکنه و پیش خدا واسطه شما نمیشه چون اندازه خدا مهربون نیست. و حتی اگر هم قبول کنه، حرف شما رو پیش خدا نمیبره چون احتمالا انقدر تسلیم فرمان خدا هست که رو حرفش حرف نزنه. و اینطوری نیست که اگر دعا کنی به درگاه خدا و قبول نکنه، بری به یه کسی متوسل بشی و فکر کنی که خوب این آدم تا حالا نمیدونسته من چی میخوام و به خدا چی میگفتم و حالا که بهش میگم از حکم خدا خبر نداره و میره پیش خدا و ازش خواهش میکنه و خدا هم حرف این آدم رو گوش میکنه. و اصولا باید این نگرش رو که مفهوم زمان و مکان و دوری و نزدیکی به همین شکلی که ما میبینیم تو اون دنیا هم وجود داره رو باید عوض کرد. و این لیست رو میشه تا ابد ادامه داد.

شاید به خاطر همینه که باید 70 80 سال نماز خوند تا ثواب 1 ساعت فکر کردن که البته باید با منطق هم همراه باشه رو کسب کرد. و بر هر کسی که این وبلاگ رو میخونه واجب عینیه که بره اعتقاداتش رو از اول بازبینی کنه و مخصوصا اصول دینش رو یه بار عقلا برای خودش اثبات کنه که اگر این کارو بکنه پیش خدا و بنده خدا تو روز قیامت سربلند میشه. و حواسمون باشه که خیلی حرفا تو هیچ جای قرآن نیست و مداح تکیه سر کوچه خیلی چیزا رو از خودش در میاره و مردم عامی قبول میکنن و منو شما باید با مردم عامی فرق کنیم و به هر چیزی که تو قرآن نیومده شک کنیم و به حبل المتین چنگ بزنیم نه به حرفای صد تا یه غاز آخوند محله که واسه پول حاضره برات کله معلق بزنه.

اینا رو گفتم چون یه بار خودم جوگیر شدم و از این کارا کردم (البته قضیه مال 15 16 سال پیشه) و هم اکنون سرافکنده غرور و متانت خود میباشم.

پینوشت: این لغت کله معلق ترجمه جالبی داره به انگلیسی: Somersault. یاد گرفتنش هم یه جریان جالب داره که بعدا تعریف میکنم.

پینوشت 2: و حواسمون باشه که برای یه مسلمون هر روز عاشوراست و همه جا کربلاست.

این کسایی که تو تاکسی از هر دری صحبت میکنن رو میشه به چند دسته تقسیم کرد:

1. کسایی که در یه دوره طلایی از زندگی خیلی پولدار بودن و بعد یکی پولشون رو بالا کشیده یا خودشون خریت کردن و خلاصه الان با یه پیکان 57 مسافرکشی میکنن.

2. کسایی که از گرونی ناله میکنن و تمام بدبختی های دنیا رو برات دونه دونه میشمرن.

3. کسایی که نصیحت میکنن.

4. کسایی که در مورد ارنج تیم ملی اظهار فضل میکنن.

5. کسایی که کل سیا.ست مملکت رو تحلیل میکنن و مدل مورد نظر خودشون رو ارائه میدن.

6. کسایی که خاطرات عجیب و باورنکردنی دارن و خیلی دنیا دیده ان.

7. کسایی که تلاش میکنن شما رو تو بحث دخیل کنن و الکی ازتون سوال میپرسن و وقتی جواب نمیدی ناراحت میشن.

8. کسایی که ماجراهای عشقی و بعضا خونوادگی تعریف میکنن.

9. کسایی که کلا راجع به همه موارد بالا صحبت میکنن و از این شاخه به اون شاخه میپرن.

10. کسایی که با موبایلشون معاملات میلیاردی میکنن. اونم با صدای بلننننند.

11. کسایی که با موبایلشون با دوست دختر یا دوست پسرشون صحبت میکنن.

12. کسایی که خیلی خیلی بدجور خالی میبندن.

نمیدونم چرا این موضوع الان یادم افتاد ولی خدا رو شکر که از اون مملکت رفتم. اینجا وقتی سوار تاکسی میشی وقتت به خیر میشه و آدرس رو میگی و در نهایت وقت خوبی برات آرزو میشه. خدایا شکرت که دیگه لازم نیست به چرندیات یه سری آدم به طور اجباری گوش کنم.

پینوشت: یه سری با یکی از دوستان سوار تاکسی شده بودم و اونجا شخصی مدعی بود که از خود داریوش هم داریوش تره و حتی یه دهن هم برای اهالی خوند.

پینوشت 2: شما دسته دیگه ای به ذهنتون میرسه که من یادم رفته باشه؟

پینوشت 3: میخوام از یه سری از دوستان دعوت کنم که تو یه بازی وبلاگی شرکت کنن. برای شروع از فریتی، نازخاتون، زهرا، محمد و همه کسایی که این پست رو میخونن دعوت میشه تا افتخار بدن و بازی رو شروع کنن.

موضوع بازی: عجیب ترین اتفاق توی تاکسی

اولین ترک حاصل از سرما بر روی لب من که در اثر 30 دقیقه پیاده روی در هوای منفی 36 درجه به وجود اومد، یادآور این نکته است که زمستون شده و من به عنوان  یک عدد لب شکری، امسال به کشفیات جدیدی نائل آمدم که پارسال نظر به اینکه با کله وارد زمستان شدم، به آنها نائل نیامده بودم و قصد دارم هم اکنون با شما در میان بگذارم:

1. با توجه به کوچیکی(!!) دماغ من، باید دما حدقل منفی 20 درجه باشه تا وقتی به طور معمول نفس میکشم محتویات داخل بینی یخ بزنه. اگر سردتر از منفی 30 باشه، همینطوری بدون نفس کشیدن هم یخ میزنه. اما بین منفی 15 تا منفی 20 باید نفس عمیق بکشم تا یخ بزنه. :دی

2. وقتی برف میاد هوا به شدت گرم میشه. حدود 10 درجه حداقل. مثلا از منفی 35 میشه یهو منفی 16. و این یعنی با آستین کوتاه برو بیرون و از زندگیت لذت ببر.

3. اگر هوا کمتر از منفی 25 باشه و دستکش نداشته باشی، در عرض کمتر از 1 روز تمام دستت ترک میخوره و خونی میشه.

4. زمان لازم برای ترک خوردن و خونی شدن کف پا اگر کفش گرم و خوب نداشته باشی و اگر هوا کمتر از منفی 25 باشه، 3 روزه. اما حواست باشه، ترکهای پا خیلی دردشون بیشتره.

5. در کل هرکاری هم که بکنی، وقتی هوا سردتر از منفی 30 میشه، لبت در عرض کمتر از 1 روز شکری خواهد شد.

6. هزینه لازم برای درمان در این زمان بالغ بر 160 هزار تومنه که شامل خرید کفش بسیار گرم با آستر نمدی، دستکش با آستر Thinsulate، کلاه 2 لایه، کرم دست، کرم پا، کرم لب، کرم صورت، و جوراب کلفت میشه.

پینوشت: مجبور شدم تو سرمای 36 درجه زیر صفر، برای رفتن به یه کارخونه تانک سازی(!!!) 30 دقیقه پیاده روی کنم. قرار بود صنعت ساخت تانک رو برای کفار و منافقین کلی متحول کنم. اما آخرش قرارداد نبستیم و پول بی پول… شانس رو میبینی تورو خدا؟

پینوشت 2: قرار شده برای فریتی 3 تا تانک بیارم ایران که به همسایشون شلیک کنن و جنگ رو ببرن…

پینوشت 3: لذتی که در خوابیدن در اتوبوس هست، در بهشت رفتن هم نیست.

به خدا این پست اصلا سیا.سی نیست. قضیه اینه که امروز داشتم همینطوری وبگردی میکردم، یه موتور جستجوی خوب پیدا کردم به اسم Ecosia.com.

حالا میگی گوگل چشه مگه؟ موضوع اینه که این موتور جستجو با هر جستجویی که شما توش انجام بدی،جلوی نابودی 2 متر از جنگل های دنیا رو میگیره. به نظرم این ویدیو رو ببینی بد نباشه (خوب رو کلمه “این” کلیک کن تا ببینی دیگه). در ضمن اگر از فایرفاکس استفاده میکنی، یه چیزی رو فایرفاکست نصب میکنه که نشون میده تا حالا چند متر جنگل رو نجات دادی.

نتایج جستجوش هم با نتایج یاهو و بینگ تقریبا یکیه. یعنی چیز خوبیه دیگه. پس استفاده کن تا سبز بشی. مرسی.

من اگر مُردم و همینطوری ناکام و خام خام به کام مرگ رفتم، حتم داشته باشید که از گشنگی بوده. نامرد کافی شاپ دانشگاه رو نبند. گشنمه خوب.

پینوشت: اومدم پیتزا سفارش بدم ولی گرون بود، دلم نیومد. مرگم حتمیه.

دیروز با دوستای ایرانیم رفته بودم استخر. دمپایی یکی از بچه ها گم شده بود. رفت از خانوم مسئول که دم در میشینه پرسید که کسی دمپاییشو پیدا کرده یا نه. قبلش هم از من پرسید که دمپایی به انگلیسی چی میشه و بهش گفتم میشه Slippers. از بس که ماها زبانمون تکمیله.

خلاصه، رفت از دختره بپرسه و ما هم اون کنار وایسادیم. بعد این دوستم با قیافه شاکی برگشت و به انگلیسی گفت این دختره نمیفهمه. دختره هم حیوونی گفت چی گم شده؟ من گفتم دمپایی دوستم گم شده. بازم نفهمید. خلاصه بعد از دو سه بار تکرار کردن فهمید ما چی میگیم. حالا علت اینکه نمیفهمید چی بود؟

ما موقع تلفظ Slippers، این i وسط رو میکشیدیم. ولی کاشف به عمل اومد که این i باید کوتاه باشه و نباید کشیدش. همین اتفاق در مورد fill و feel یا live و leave هم میفته که البته این دو تا مورد آخر رو خودم از قبل میدونستم.

حالا بحثم سر اینه. ما اینهمه کلمات رو غلط غولوط تلفظ میکنیم و هیچکس بهمون نمیخنده. حالا اگر یکی موقع حرف زدن یه چیزی رو اشتباه بگه، خودمون کلی بهش میخندیم. مثلا من یه دوستی دارم که کرمانیه. چَکُش رو چِکُش تلفظ میکنه و هر دفعه که میبینیمش بر همه ما واجب عینی میشه که حداقل 10 دقیقه بخندیم به تلفظش.

پینوشت: کلا تو زبان فارسی تلفظ همه حروف و صداها از نظر زمانی یه اندازه طول میکشه. به خاطر همین سرعت صحبت کردن ما همیشه یکسانه. ولی از بد حادثه تو انگلیسی اینطوری نیست. یعنی سرعت تلفظ بعضی کلمات بدون هیچ دلیلی کمتر یا بیشتر از کلمات دیگه میشه. مثلا یه کلمه ساده مثل Biopsy رو تلفظ کن. بعد برو تو یه دیکشنری خوب هم تلفظش رو گوش بده (مثلا اینجا).

نمیدونم گفتم یا نه ولی دوباره برگشتم خوابگاه. با اینکه گرون تره ولی مشکلاتش کمتره. اما قصه امروز ما:

دیشب طبق معمول هرشب ساعت 12:30 داشتم آماده میشدم بخوابم که یهو زنگ اخطار آتیش رو زدن. عجب صدایی داره. من بالشخصه فکر کردم روز قیامت شده و صور اسرافیل رو زدن و باید در پیشگاه باری تعالی حاضر بشم. از اتاقم اومدم بیرون که بیام به پیشگاه که این پسر همسایه روبرویی هم از اتاق دوید بیرون.

پسر خیلی مظلومیه. مال یه شهر کوچیکه که 14000 نفر جمعیت داره و فاصلشم با اینجا که ما هستیم 761 کیلومتره. 761 کیلومتر برو به شمت شمال. ببین دیگه چه سرمایی میشه…

خلاصه، دوید از اتاق بیرون. معلوم بود از خواب بیدار شده و گیجه. داد زد باید از کدوم طرف بریم. اینجا باید توضیح بدم قانون خوابگاه اینه که وقتی زنگ خطر آتیش رو میزنن، همه باید از خوابگاه خارج بشن تا آتیش نشانی بیاد و آتیش رو خاموش کنه.

به پسره گفتم برو یه کاپشن بپوش چون بیرون سرده. بعدشم باید از این طرف بریم. انقدر گیج بود کاپشن رو ول کرد و دقیقا در جهت مخالف شروع کرد به دویدن. من ماتم برد… 10 متری دوید تا فهمید قضیه چیه. برگشت، کاپشن پوشید و با هم رفتیم بیرون. همه بچه ها رو بردن یه ساختمونی که همون اطرافه و منتظر شدیم تا آتیش نشانی بیاد.

دستشون درد نکنه. واقعا ایشتگاه رو خوب مکان یابی کردن. 7 دقیقه بیشتر طول نکشید تا رسیدن. دقیق میگم 7 دقیقه چون زمان گرفتم و برام جالب بود. تو این 7 دقیقه بچه ها شروع کردن به حرف زدن و خندیدن. یه سری هم رفتن بیرون و شروع کردن سیگار کشیدن تا اینکه چند دقیقه بعد اومدن خبر دادن که خوابگاه امنه و میتونید برگردید.

علت زنگ آتیش میدونین چی بوده؟ یه نفر تو آشپزخونه داشته غذا میپخته و برنج ریخته رو گاز و دود کرده و حسگر آتیش دود رو گرفته و بقیه ماجرا. خوش گذشت خلاصه…

پینوشت 1: همین الان این پسره در زد و وسایلشو گذاشت تو اتاق من. نمیدونم اتاقش چه جونوری اومده که باید دمای اتاقو برای مدت 3 ساعت ببرن بالای 110 درجه تا جونوره بمیره. نصف وسایلشو گذاشته اینجا. فردا هم براش تو هتل اتاق گرفتن چون اینجا جایی رو نداره که بخوابه.

پینوشت 2: کلا نمیدونم چرا اینجا از آتیش سوزی اینهمه میترسن. پارسال یه ساختمونی تو دانشگاه آتیش گرفت که البته اصلا شدید نبود. ولی کل دانشگاه رو برای 3 ساعت تموم تخلیه کردن. حتی ساختمون هایی رو که مثلا 1 یا 2 کیلومتر با اون ساختمون فاصله داشت. خوابگاه ما رو هم تخلیه کردن که کلی فحششون دادم. به نظرم اگر روشون میشد کل شهر رو تخلیه میکردن…

پینوشت 3: همیشه به این دخترای ژاپنی حسودی میکنم. نمیدونم تو مملکتشون چه خبره که وقتی میان اینجا اینهمه بهشون خوش میگذره. بعدشم خیلی ساده و سطحی هستن. با کوچکترین حرفی میخندن. اونم از ته ته دل. کاش میشد ما هم همینطوری از ته دل بخندیم…

پینوشت 4: حدود 3 هفته پیش واکسن آنفولانزای خوکی زدیم. نمیدونم چرا هنوز تو ایران نیاوردن. اونم با اون تراکم جمعیتی بالای یه سری شهرها. اینجا تا حالا 2 نفر به خاطر آنفولانزای خوکی مردن. فکر کنم آمار مرگ تو ایران حدود 180 نفر باشه. امیدوارم زودتر واکسن برسه…

پینوشت 5: اگر خواستی واکسن آنفولانزای خوکی بزنی، بدان و آگاه باش که حداقل 5 روز به شدت (غلیظ بخون شدت رو لطفا) مریض میشی. واکسن ناجوریه…

دیشب هوا منفی 10 بود. زنگ زدم به دوستم، بهش گفتم بیا بریم دوچرخه سواری. گفت هوا سرده. گفتم کجا سرده؟ همش منفی 10 درجه شده دیگه…

بعدش خودم خندم گرفت. تو تهران اگر هوا منفی 10 باشه، کل شهر رو تعطیل میکنن. اینجا انقدر سرده که منفی 10 هوای مخصوص پیک نیک میشه واسه آدم. همینه که همیشه میگم آب و هوای اینجا اصلا برای زندگی نوع بشر طراحی نشده…

یه مدت خیلی طولانی نبودم. اصلا حوصله نوشتن نداشتم. راستش الان هم ندارم. اما خوب:

1. پاییز شد. برگ همه درخت ها ریخت. هوا سرد شد. ما هم از دوچرخه سواری محروم شدیم. نمیدونم چرا خدا با ما سر سازگاری نداره.

2. انقدر دلم میخواد وقتی کسی ازم میپرسه حالت چطوره، بهش بگم بد. خیلی بد. اونم یه سری تکون بده و بره. حوصله توضیح دادن ندارم که چرا حالم بده. زوره مگه؟

3. هر آدمی دو تا چهره داره. یکی رو همه میبینن. مثلا دوستات. بعد بهت میگن خر شانس، خر پول، یا خرخون و کلا “خر” به علاوه یک کلمه دیگه که معمولا جاهای خوب به کار میره. یه چهره دیگه رو اما فقط خدا میبینه و خودت. بعد منتظر میشینی که خدا دست نوازش بکشه سرت، بهت بگه رفیق، اینهمه غصه نخور. درست میشه. من خودم باهاتم. اصلا از این به بعد فقط خودم و خودت… و خلاصه از این حرفا.

اما نمیدونم چرا خدا با قضیه اینطوری برخورد نمیکنه. دلتو، اون ته ته دلتو میبینه و بازم یه چیزایی بهت میده که دوستات بیشتر بهت بگن “خر+ یه چیزی”. بعد تو باز دل خودتو میبینی و غصه میخوری…

4. شک کردن خیلی بده. روح آدمو میخوره. اما بعضی وقتا تو خودت شک نمیکنی، یه خانومی بهت شک میکنه. در این مورد نه تنها روحت خورده میشه، بلکه مغزت هم خورده میشه…